Bir köy buldum Ege’de tam hayal ettiğim gibi. Kokusu, ruhu, rengi, huzuru var. Sesi kuşlar, güvercinler.. Yanımdan geçip giden arının vızıltısı.. Rengi masmavi gökyüzü, ruhu daracık sokakları, taş duvarları… Kış sabahları yamaçtan inen sisli havanın buğusu… Ve avludaki su kuyusu. Çek bir tahta sandalye otur başına, kahveni yudumla… Huzurla, keyifle… Her şeyi unut, gülümse ve Barbaros’un rüzgarına bırak kendini. Bu avluda unut kendini, kendinle baş başa kalmanın tadını çıkar. Taa ki Gülhan’ın “yemekler hazııır! Haydi sofraya!” sesini duyana kadar.

facebooktwittergoogle_plusredditlinkedintumblrmail